Maandelijks archief: december 2017

Het leven is (g)een lolletje

Het is een vreemde gewaarwording. Duizenden elektrische schokjes suizen door mijn kop en mijn lichaam weigert te stoppen met trillen. ‘Ik wil dit niet’, is zo ongeveer de enige gedachte die nog enigszins coherent de reis van hersenen tot stem overleeft. Ik wil dit niet, ik wil dit niet, ik wil dit niet. Ik wil niet tot een quotum behoren, net als dat ik niet ergens wil gaan werken omdat ze nog vrouwen tekort kwamen, wil ik ook niet ergens werken omdat ze nog ‘mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt’ nodig hebben om de boel op te leuken. Ik wil niet zo zijn, ik wil daar niet bij horen.

Maar daar hoor ik wel bij. En daar schaam ik mij voor. Mensen vertellen me vaak dat schaamte nergens voor nodig is. En dat snap ik, dat weet ik, daar ben ik me goed van bewust. Maar ik doe het wel. Ik krijg de zin ‘ik heb autisme’ of ‘ik ben autistisch’ nauwelijks over mijn lippen. Ik vind het doodeng omdat ik iets te vaak gehoord heb dat het ‘oké’ is om vervolgens geen baan meer te hebben, omdat ik toch niet zo goed in het team pas. Dat de verwachtingen niet waar worden gemaakt of dat het vertrouwen is beschaamd omdat ik niet in het eerste gesprek mijn diagnose op tafel heb gegooid. Maar als ik dat wel had gedaan was de kans dat ik überhaupt aan het werk kwam nagenoeg nihil.

En dat terwijl de mensen tegenwoordig zo de mond vol hebben over diversiteit. Daarmee doelt men dan op sekse of kleur, maar zelden op neurodiversiteit. In vacatures zijn bedrijven meestal op zoek naar flexibele, superstressbestendige, passievolle, teamspelende allrounders die dol zijn op uitdagingen en gek zijn op afwisseling en nu al zin hebben in de kwartaalfeestjes en teambuildingactiviteiten. Ik ben inmiddels zo ver dat ik me ten volle realiseer dat ik me wel zo kan opstellen, maar ik houd het niet vol. Ik ben niet zo. Ik hou van structuur, ik hou van problemen oplossen die niet de mijne zijn en ik haat vlotten bouwen met collega’s op de oevers van een ranzig meertje. Die kerstborrel mag wat mij betreft ook overgeslagen worden. Ik wil me niet meer generen voor mezelf. Ik wil mezelf niet meer horen zeggen ‘Ik heb autisme maar daar merk je niet zoveel van hoor!’, ik wil maar een ding en dat is een passende baan. Werken. Want dat kan ik heel goed, met mijn autistische hoofd.